نوتروفیل ها در آزمایش خون، مهم ترین گلبول های سفید برای مقابله با عفونت هستند. بالا یا پایین بودن آن ها در آزمایش می تواند نشانه عفونت، التهاب یا اختلالات مغز استخوان باشد.
اگر در گزارش آزمایش خون اخیر خود با عددی تحت عنوان نوتروفیل مواجه شده اید و این مقدار به صورت غیرطبیعی یا برجسته علامت گذاری شده است، کاملاً طبیعی است که پرسش ها و نگرانی هایی برای شما ایجاد شود.
درک مفهوم نوتروفیل در آزمایش خون و آشنایی با معنای آن، نخستین گام برای تفسیر صحیح نتایج آزمایش و شناخت وضعیت سلامت فعلی شماست.
در این مقاله به صورت جامع بررسی می کنیم که نوتروفیل ها چیستند، چه نقشی در بدن ایفا می کنند، چگونه سطح آن ها در آزمایش خون اندازه گیری و تفسیر می شود و چگونه می توان از نتایج به دست آمده برای ارزیابی سلامت و عملکرد سیستم ایمنی بدن استفاده کرد.
نوتروفیل چیست؟
تعریف نوتروفیل
نوتروفیل ها، نوعی از گلبول های سفید خون هستند که در مغز استخوان ساخته می شوند و به عنوان خط مقدم سیستم ایمنی بدن، با عواملی که باعث بیماری، عفونت و اختلالات جسمی می شوند، مقابله می کنند.
این سلول ها حدود ۵۰ تا ۷۰ درصد از کل گلبول های سفید خون را تشکیل می دهند.
حدود ۱ درصد از سلول های بدن را گلبول های سفید تشکیل می دهند و به سه گروه اصلی تقسیم می شوند:
- گرانولوسیت ها
- لنفوسیت ها
- مونوسیت ها
نوتروفیل ها، زیرگروهی از گرانولوسیت ها محسوب می شوند که شامل ائوزینوفیل ها و بازوفیل ها نیز هستند.
نام علمی آن ها به یک ویژگی مهم اشاره دارد: این سلول ها دارای گرانول هستند، کیسه های کوچکی که پر از مولکول های فعال می باشند. در محیط آزمایشگاهی، این گرانول ها با رنگ های اسیدی یا بازی رنگ نمی پذیرند و به همین دلیل به آن ها نوتروفیل گفته می شود.
نوتروفیل ها، در دو شکل اصلی وجود دارند:
- پولیس (Polys) یا نوتروفیل های بخش بندی شده که شایع ترین نوع گلبول سفید خون هستند.
- باند (Bands) یا استاب (Stabs) که نوع نابالغ پولیس ها محسوب می شود.
هر دو نوع پولیس و باند نقش حیاتی در مبارزه با میکروب ها و عوامل مهاجم در بدن دارند و بخشی از پاسخ ایمنی طبیعی بدن را تشکیل می دهند.
ساختار و محل قرارگیری نوتروفیل ها
نوتروفیل ها در مغز استخوان قرار دارند و از آن جا در جریان خون، بافت های بدن و غدد لنفاوی حرکت می کنند.
نوتروفیل ها ظاهر مشخص و متمایزی دارند و در حالت عادی و در زمان استراحت، کروی شکل هستند، اما هنگام مقابله با عفونت، ساختار آن ها تغییر می کند و متناسب با عملکرد دفاعی خود، شکل متفاوتی به خود می گیرند.
طول عمر نوتروفیل ها در خون بسیار کوتاه است و معمولاً تنها یک تا دو روز زنده می مانند و سپس حذف می شوند. بنابراین، بدن باید به طور مداوم آن ها را تولید کند تا دفاع ایمنی مؤثر حفظ شود.
نقش و وظایف نوتروفیل ها در سیستم ایمنی
دانش علمی درباره نوتروفیل ها از قرن نوزدهم تاکنون به طور چشمگیری پیشرفت کرده است.
زمانی نوتروفیل ها تنها به عنوان «میکروب خورها» شناخته می شدند، اما تحقیقات اخیر نشان داده است که آن ها در تنظیم التهاب، ترمیم زخم ها بویژه زمان آسیب و جراحت و حتی در برخی بیماری های خودایمنی نقش دارند.
این سلول ها با به دام انداختن و از بین بردن باکتری ها و میکروب های مهاجم، نقشی کلیدی در دفاع از بدن ایفا می کنند.
نوتروفیل ها از چندین مکانیزم قوی برای مقابله با عوامل مهاجم استفاده می کنند:
- آن ها می توانند باکتری ها را از طریق فرآیندی به نام فاگوسیتوز (Phagocytosis) بلعیده و هضم کنند.
- علاوه بر این، دارای مجموعه ای از مواد ضد میکروبی هستند تا پاتوژن ها را خنثی کنند.
- آن ها همچنین می توانند تله های خارج سلولی ایجاد کنند، جایی که DNA سلولی خود را با پروتئین ها ترکیب کرده و برای به دام انداختن و از بین بردن میکروب ها استفاده می کنند.
آزمایش خون نوتروفیل
اهمیت شمارش نوتروفیل ها
پزشکان شمارش نوتروفیل ها را به عنوان بخشی از آزمایش شمارش کامل خون (CBC) اندازه گیری می کنند. این آزمایش به ارزیابی پاسخ ایمنی بدن کمک می کند.
بنابراین، آگاهی از شمارش نوتروفیل ها به شما و پزشکتان کمک می کند تا وضعیت ایمنی بدن و سلامت کلی را بهتر ارزیابی کرده و اقدامات پیشگیرانه یا درمانی مناسبی اتخاذ کنید.
- افزایش شمارش نوتروفیل ها ممکن است نشان دهنده عفونت باکتریایی یا التهاب باشد.
- کاهش شمارش نوتروفیل ها می تواند به مشکلات سیستم ایمنی یا عوارض دارویی اشاره کند.
شمارش مطلق نوتروفیل (ANC) چیست؟
تعداد نوتروفیل ها در خون با شاخصی به نام شمارش مطلق نوتروفیل (ANC) مشخص می شود. این شاخص، درصد نوتروفیل ها در شمارش تفکیکی گلبول های سفید خون را اندازه گیری می کند و اطلاعات دقیقی درباره وضعیت سیستم ایمنی بدن ارائه می دهد.
مقدارANC در افراد سالم معمولاً بین ۲۵۰۰ تا ۶۰۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون است.
نحوه اندازه گیری و محاسبه ANC
ANC با ضرب تعداد گلبول های سفید خون (WBC) در درصد نوتروفیل ها محاسبه می شود.
به عنوان مثال: اگر شمارش WBC برابر با ۷۰۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون باشد و نوتروفیل ها %40 از کل گلبول های سفید را تشکیل دهند، مقدار ANC به صورت زیر محاسبه می شود:
ANC سلول در هر میکرولیتر خون2800 =0.4×7000 =
- ANC کمتر از ۱۰۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون به عنوان نوتروپنی شناخته می شود.
- ANC کمتر از ۵۰۰ سلول در هر میکرولیتر خون خطر عفونت شدید را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.
محدوده طبیعی و تفسیر نتایج آزمایش خون نوتروفیل
محدوده طبیعی نوتروفیل ها
شمارش مطلق نوتروفیل (ANC) می تواند تعداد نوتروفیل ها را در یک نمونه خون مشخص کند.
در یک فرد بزرگسال سالم، تعداد نوتروفیل ها باید بین ۲۵۰۰ تا ۷۰۰۰ نوتروفیل در هر میکرولیتر خون باشد. اگر این عدد بیشتر از ۷۰۰۰ یا کمتر از ۲۵۰۰ باشد، احتمال ابتلا به اختلالات مرتبط با نوتروفیل ها وجود دارد.
نحوه خواندن نتایج آزمایش خون نوتروفیل
وقتی گزارش آزمایش خون خود را دریافت می کنید، اعداد و اختصارات ممکن است پیچیده به نظر برسند.
نتایج شما معمولاً شامل دو اطلاعات کلیدی خواهد بود:
- مقدار مطلق: این عدد نشان دهنده تعداد سلول ها در هر میکرولیتر (µL) یا میلی متر مکعب (mm³) خون است.
- درصد: این عدد نشان می دهد که نوتروفیل ها چه نسبتی از کل گلبول های سفید خون را تشکیل می دهند.
با مقایسه مقادیر گزارش شده با محدوده مرجع می توانید بفهمید که سطح نوتروفیل شما طبیعی، پایین یا بالا است و در صورت نیاز اقدامات بعدی توسط پزشک تعیین می شود.
تفسیر شاخص ها و محدوده های مرجع
آزمایشگاه ها اغلب از کدهای رنگی یا نمادها برای برجسته کردن نتایج خارج از محدوده مرجع استفاده می کنند.
برای مثال، فلش ها (↑ یا ↓) یا ستاره (*) ممکن است توجه شما را به این مقادیر جلب کنند. همچنین لازم است بدانید که اختصارات می توانند متفاوت باشند و اصطلاحاتی مانند PNN، Neutro یا Neutrophils همگی به همان سلول ها (نوتروفیل ها) اشاره دارند.
مقادیر مرجع یا نرمال، جهانی نیستند. هر آزمایشگاه محدوده های خود را بر اساس تجهیزات و جمعیت محلی تعیین می کند. انحراف اندک از این مقادیر معمولاً نگران کننده نیست، به ویژه اگر یک یافته منفرد باشد و شما هیچ علامتی نداشته باشید.
با این حال، روند پایدار و مداوم در چند آزمایش متوالی معمولاً از نظر پزشکی اهمیت بیشتری دارد و می تواند اطلاعات دقیق تری درباره وضعیت سلامتی شما ارائه دهد.
اختلالات شمارش نوتروفیل ها
نوتروفیلی (افزایش نوتروفیل ها)
نوتروفیلی اصطلاحی است که برای توصیف افزایش سطح نوتروفیل ها در خون به کار می رود. این وضعیت می تواند نشانه ای از وجود عفونت در بدن باشد و در اثر شرایط مختلفی ایجاد شود.
برخی از علائم و شرایط مرتبط با نوتروفیلی شامل موارد زیر است:
- تحریک یا التهاب بدون وجود عفونت
- آسیب یا جراحت
- جراحی
- سیگار کشیدن
علل شایع نوتروفیلی
- عفونت های باکتریایی حاد
پاتوژن ها با تحریک سیگنال های التهابی باعث می شوند که مغز استخوان، نوتروفیل های بیشتری تولید و وارد خون کند. این حالت معمولاً با تب یا درد موضعی همراه است.
- التهاب حاد
هرگونه آسیب بافتی ناشی از سوختگی، تروما یا جراحی می تواند باعث آزاد شدن مواد التهابی شود. این مواد باعث جذب نوتروفیل ها به ناحیه آسیب دیده می شوند که ممکن است قرمز، متورم و دردناک به نظر برسد.
- استرس فیزیولوژیک
فعالیت بدنی شدید، جراحی اخیر یا استرس شدید روحی می تواند به صورت موقت شمارش نوتروفیل ها را افزایش دهد، که معمولاً از طریق آزاد شدن هورمون هایی مانند کورتیزول رخ می دهد. این افزایش معمولاً کوتاه مدت است.
علل کمتر شایع اما جدی نوتروفیلیا
- بیماری های میلوپرولیفراتیو
این اختلالات، مربوط به مغز استخوان هستند، مانند لوسمی میلوئیدی مزمن (CML)، که باعث تولید بیش از حد و کنترل نشده سلول های خونی می شوند. علائم شایع شامل خستگی مداوم، کاهش وزن و تعریق شبانه می باشد.
- سندرم های میلودیسپلاستیک
این شرایط باعث اختلال در بلوغ طبیعی سلول های خونی می شوند. اگرچه شمارش نوتروفیل ها ممکن است بالا باشد، اما سلول ها ممکن است عملکرد ناقص داشته باشند و بیمار را در معرض عفونت ها قرار دهند.
نوتروپنی (کاهش نوتروفیل ها)
کاهش شمارش نوتروفیل ها با اصطلاح نوتروپنی شناخته می شود. اگر شمارش نوتروفیل شما به کمتر از ۱۵۰۰ در هر میکرولیتر خون کاهش یابد، احتمال ابتلا به نوتروپنی به طور قابل توجهی افزایش پیدا می کند.
پایین بودن سطح نوتروفیل ها اغلب با مصرف داروها مرتبط است، اما می تواند نشان دهنده برخی شرایط یا بیماری های دیگر نیز باشد، از جمله:
- سطح بالای استرس
- ورزش بیش از حد
- مصرف استروئیدها
- ایست قلبی
- لوسمی میلوئیدی مزمن
کاهش شدید سطح نوتروفیل ها می تواند منجر به عفونت های شدید و تهدیدکننده حیات شود.
علل شایع نوتروپنی
- تأثیر داروها
بسیاری از داروها می توانند باعث نوتروپنی شوند، از جمله برخی داروهای شیمی درمانی، آنتی بیوتیک ها و ضد التهاب ها.
مکانیسم این اثر می تواند شامل سمیت مستقیم به مغز استخوان یا تخریب سریع نوتروفیل های در گردش خون باشد.
- عفونت های ویروسی
برخی ویروس ها، مانند ویروس های آنفلوآنزا، هپاتیت یا مونونوکلئوز، HIV، مالاریا، هپاتیت A، B و C، بیماری لایم و عفونت سالمونلا می توانند تولید نوتروفیل ها را به طور موقت کاهش دهند یا تخریب آن ها را افزایش دهند.
- شیمی درمانی
یکی از شایع ترین علل نوتروپنی یا کاهش غیرطبیعی شمارش نوتروفیل ها، شیمی درمانی است که برای درمان سرطان استفاده می شود و می تواند بیماران را در معرض عفونت ها قرار دهد و بنابراین نیاز به پایش و مدیریت دقیق دارد.
- سایر عوامل
- اختلالات مادرزادی
- سندرم های میلودیسپلاستیک
- نوتروپنی مزمن ایدیوپاتیک
- کمبود ویتامین ها
علل کمتر شایع اما جدی نوتروپنی
- نوتروپنی خود ایمنی
در این وضعیت نادر، سیستم ایمنی بدن پادتن هایی تولید می کند که نوتروفیل های خود بدن را هدف قرار داده و تخریب می کنند. این امر منجر به عفونت های مکرر به ویژه در پوست و غشاهای مخاطی می شود.
- نوتروپنی های مادرزادی
این اختلالات نادر، ژنتیکی و از بدو تولد وجود دارند و تولید نوتروفیل ها را تحت تأثیر قرار می دهند. کودکان مبتلا به این شرایط ممکن است از عفونت های شدید و مکرر رنج ببرند.
- نارسایی مغز استخوان
در کم خونی آپلاستیک، مغز استخوان قادر به تولید کافی تمام انواع سلول های خونی نیست. این وضعیت باعث خستگی شدید، خونریزی غیرطبیعی و عفونت های مکرر ناشی از نوتروپنی شدید می شود.
برای هر اختلال نوتروفیلی یا نوتروپنی، معمولاً آزمایش های تکمیلی لازم است تا علت دقیق مشخص شود. این آزمایش ها می توانند شامل کشت خون، تصویربرداری یا ارزیابی مغز استخوان باشند، که توسط پزشک هدایت می شوند.
علائم و پیامدهای ناهنجاری نوتروفیل
علائم شمارش غیرطبیعی نوتروفیل ها
علائم زیر می توانند نشان دهنده غیرطبیعی بودن شمارش نوتروفیل ها باشند:
- تب
- زخم ها
- تورم
پیامدهای ناهنجاری های شناسایی نشده
وجود اختلالات شناسایی نشده در شمارش نوتروفیل ها می تواند پیامدهای بلندمدت قابل توجهی داشته باشد.
- برای مثال، نوتروپنی مزمن فرد را در معرض خطر بالاتر عفونت های باکتریایی جدی قرار می دهد. این عفونت ها ممکن است نیازمند بستری در بیمارستان باشند و گاهی می توانند شدید و تهدیدکننده حیات شوند.
- از سوی دیگر، نوتروفیلی مداوم می تواند نشانه التهاب مزمن زمینه ای باشد. این نوع التهاب می تواند به توسعه بیماری های قلبی- عروقی یا متابولیک کمک کند.
داده ها نشان می دهند که درصد کمی از جمعیت عمومی، دارای اختلالات نوتروفیل هستند که اغلب به صورت تصادفی و در جریان آزمایش های روتین خون کشف می شوند.
بنابراین، پیگیری و بررسی منظم شمارش نوتروفیل ها اهمیت زیادی برای پیشگیری از عوارض جدی و مدیریت سلامت دارد.
اهمیت بالینی نوتروفیل ها
تأثیر تعداد نوتروفیل ها بر تصمیمات پزشکی
تعداد نوتروفیل ها اغلب در راهنمایی تصمیمات مهم پزشکی نقش دارند. چند مثال از این تأثیرات عبارتند از:
- جراحان، ممکن است عمل های غیرفوری را در صورت وجود نوتروپنی شدید به تعویق بیندازند، زیرا خطر عفونت پس از عمل بالا است.
- آنکولوژیست ها، دوزهای شیمی درمانی را بر اساس تعداد نوتروفیل ها به دقت تنظیم می کنند تا از عفونت های فرصت طلب جلوگیری شود.
- متخصصان بیماری های عفونی، از تغییرات تعداد نوتروفیل ها برای ارزیابی اثربخشی درمان آنتی بیوتیکی در طول عفونت باکتریایی استفاده می کنند.
نقش ANC در درمان سرطان
در بیماران سرطانی، ANC نشان دهنده وضعیت ایمنی بدن بیمار در پاسخ به شیمی درمانی است. شیمی درمانی، تولید گلبول های سفید و نوتروفیل ها را کاهش می دهد و بنابراین خطر عفونت را افزایش می دهد. از این رو، کاهش ANC یا نوتروپنی می تواند نیاز به کاهش دوز شیمی درمانی یا تأخیر در جلسات بعدی درمان را نشان دهد.
علاوه بر این، ANC امکان پیش بینی رویدادهای مرتبط با نوتروپنی از جمله تب پس از جلسات شیمی درمانی را فراهم می کند و تصویری واضح از وضعیت ایمنی بیمار ارائه می دهد.
ANC همچنین به پزشک کمک می کند تا نیاز به آنتی بیوتیک ها یا سایر اقدامات درمانی را برای کاهش عوارض ناشی از نوتروپنی تعیین کند. برای بیماران بستری، ANC پایین ممکن است نیاز به ایزوله کردن بیمار برای محافظت در برابر عوامل عفونی را نشان دهد.
در بیماران سرپایی، این شاخص می تواند لزوم دوری از جمعیت یا افرادی که سرماخوردگی یا آنفلوآنزا دارند را مشخص کند.
بنابراین، ANC یک ابزار پایش قدرتمند در بیماران سرطانی است که به دلیل شیمی درمانی، پرتو درمانی یا پیوند مغز استخوان در معرض سرکوب مغز استخوان قرار دارند.
تشخیص و مدیریت اختلالات نوتروفیل ها
راه های تشخیص تعداد غیرطبیعی نوتروفیل ها
روش های زیر برای تشخیص شمارش غیرطبیعی نوتروفیل ها مورد استفاده قرار می گیرند:
۱. آزمایش شمارش کامل خون (CBC)
آزمایش شمارش کامل خون (CBC) به تعیین تعداد سلول های موجود در بدن کمک می کند. این آزمایش در تشخیص شرایط و بیماری های پزشکی کاربرد دارد و همچنین برای ارزیابی سلامت عمومی بدن مورد استفاده قرار می گیرد.
۲. آزمایش شمارش مطلق نوتروفیل (ANC)
آزمایش شمارش مطلق نوتروفیل (ANC) تعداد سلول های نوتروفیل را در یک نمونه خون اندازه گیری می کند و اطلاعات دقیقی درباره وضعیت سیستم ایمنی ارائه می دهد.
۳. نمونه برداری از مغز استخوان
نمونه برداری از مغز استخوان تعداد سلول های تولید شده در بدن را تایید می کند و محل رشد آن ها را مشخص می سازد.
در این روش، پزشک مقدار بسیار کمی از مغز استخوان را برداشت کرده و آن را آزمایش می کند. این بررسی مشخص می کند که آیا بدن در حال تولید تعداد سالمی از سلول ها است یا این که برخی اختلالات خاص وجود دارند، زیرا فرآیند تولید سلول ها در مغز استخوان آغاز می شود.
درمان تعداد غیر طبیعی نوتروفیل ها
درمان های رایج برای شمارش پایین یا بالای نوتروفیل ها شامل موارد زیر است:
- استفاده از آنتی بیوتیک ها
- پیوند مغز استخوان
- قطع مصرف داروهایی که باعث نوتروپنی می شوند
- استفاده از کورتیکواستروئیدها در بیماری های خود ایمنی
- رسیدگی و درمان مشکلات سلامتی که بر شمارش نوتروفیل ها تاثیر می گذارند
- دریافت انتقال گلبول های سفید خون
عوامل خطر
اگر نتایج آزمایش شما نشان دهنده شمارش غیرطبیعی نوتروفیل ها باشد، پزشک شما یک برنامه اقدام شخصی سازی شده ایجاد خواهد کرد. فاصله پیگیری ها بستگی به شدت ناهنجاری دارد:
- ناهنجاری خفیف: معمولاً توصیه می شود که آزمایش مجدد طی یک تا دو ماه انجام شود.
- ناهنجاری متوسط: مشاوره پزشکی برای بررسی نتایج توصیه می شود و معمولاً آزمایش پیگیری طی چند هفته برنامه ریزی می شود.
- ناهنجاری شدید: مشاوره فوری پزشکی ضروری است. در این حالت، پیگیری مکرر، اغلب هفتگی در ابتدا، برای کنترل وضعیت انجام می شود.
توصیه های تغذیه ای و تغییر سبک زندگی
توصیه های تغذیه ای
در صورت نوتروفیلی
- اولویت دادن به مواد غذایی ضد التهاب مانند توت ها، سبزیجات برگ سبز و ماهی های چرب حاوی امگا-۳
- افزودن ادویه های ضد التهاب مانند زردچوبه و زنجبیل
- محدود کردن مواد غذایی التهاب زا مانند گوشت های فرآوری شده و قند های تصفیه شده
در صورت نوتروپنی
- اطمینان از مصرف کافی پروتئین با کیفیت بالا از منابعی مانند مرغ، ماهی و حبوبات
- مصرف مواد غذایی غنی از روی مانند غذاهای دریایی و تخم کدو و ویتامین C مانند مرکبات، فلفل و کلم بروکلی
- در نوتروپنی شدید، دستورالعمل های غذایی خاص پزشک را رعایت کنید، که ممکن است شامل اجتناب از مصرف غذاهای خام برای کاهش خطر عفونت باشد.
تغییرات در سبک زندگی
- فعالیت بدنی منظم و معتدل داشته باشید، مانند پیاده روی سریع
- خواب کافی را رعایت کنید و هدف گذاری کنید برای ۷ تا ۸ ساعت در شب
- مدیریت استرس با روش هایی مانند مدیتیشن، یوگا یا تنفس عمیق
- در موارد نوتروپنی، به بهداشت دقیق توجه کنید، از جمله شستشوی مکرر دست ها و دوری از جمعیت یا تماس نزدیک با افراد بیمار
- عدم استفاده مشترک از بشقاب، لیوان، غذا یا نوشیدنی با دیگران
- به اشتراک نگذاشتن مسواک، تیغ اصلاح یا حوله با سایر افراد
این تغییرات در سبک زندگی می توانند سیستم ایمنی بدن را تقویت کنند و خطر عفونت ها را کاهش دهند.
نتیجه گیری
نوتروفیل ها، شاخص پویایی از سلامت سیستم ایمنی بدن هستند. نقش اصلی آن ها دفاع از بدن در برابر عفونت های باکتریایی است. درک این موضوع به شما کمک می کند تا با پزشک خود گفت و گوی آگاهانه تری درباره سلامت خود داشته باشید. پایش این سلول ها از طریق آزمایش خون نوتروفیل بخشی از رویکرد پیشگیرانه به سلامت است و می تواند در تشخیص زودهنگام مشکلات احتمالی نقش مهمی ایفا کند.
سوالات متداول
نوتروفیل پایین نشانه چیست؟
نوتروفیل پایین (نوتروپنی) معمولاً نشانه ضعف سیستم ایمنی است و می تواند در اثر مصرف برخی داروها، عفونت های ویروسی یا اختلالات مغز استخوان ایجاد شود و خطر عفونت را افزایش دهد.
نوتروفیل بالا نشانه چیست؟
نوتروفیل بالا (نوتروفیلی) معمولاً نشانه عفونت باکتریایی یا التهاب فعال در بدن است و می تواند در اثر استرس شدید، آسیب، جراحی یا برخی بیماری های مغز استخوان نیز افزایش یابد.
آیا مصرف داروها بر نوتروفیل در آزمایش خون تاثیر می گذارند؟
بله، داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن می توانند با مهار سیگنال های التهابی باعث کاهش تعداد نوتروفیل ها در خون شوند.
آیا ممکن است نوتروپنی ارثی بدون افزایش خطر عفونت وجود داشته باشد؟
بله. نوتروپنی ارثی خوش خیم یک واریانت فیزیولوژیک است که در برخی جمعیت ها، از جمله افراد آفریقایی، خاورمیانه ای یا مدیترانه ای دیده می شود اما خطر عفونت را افزایش نمی دهد. تشخیص آن بر اساس مقادیر پایدار، پیشینه قومی و عدم وجود عفونت های مکرر انجام می شود.
چگونه کورتیکواستروئیدها بر تعداد نوتروفیل ها تأثیر می گذارند؟
کورتیکواستروئیدها معمولاً باعث افزایش تعداد نوتروفیل ها در خون می شوند. آن ها آزادسازی نوتروفیل های ذخیره شده از مغز استخوان را تحریک کرده و از خروج آن ها از جریان خون جلوگیری می کنند. این مسئله اغلب یک اثر دارویی طبیعی است و نشانگر عفونت نیست.
آیا تعداد نوتروفیل ها در طول شبانه روز تغییر می کند؟
بله، تعداد نوتروفیل ها معمولاً صبح ها کمترین سطح و در بعد از ظهر یا اوایل شب بیشترین سطح را دارند. این نوسانات توسط هورمون هایی مانند کورتیزول تنظیم می شوند. برای نتایج ثابت، بهتر است آزمایش خون در همان ساعت روز انجام شود.
پس از شیمی درمانی، بازگشت نوتروفیل چگونه رخ می دهد؟
بعد از شیمی درمانی، تعداد نوتروفیل ها به پایین ترین سطح خود، کاهش می یابد که معمولا ۷ تا ۱۴ روز پس از درمان رخ می دهد. سپس مرحله بهبودی آغاز شده و مقادیر به تدریج افزایش می یابند. پزشکان ممکن است داروهایی مانند G-CSF تجویز کنند تا مغز استخوان را تحریک کرده و مدت زمان نوتروپنی را کوتاه کنند و بازگشت تعداد نوتروفیل ها سریع تر شود.
مراجع:
منبع شماره 1
منبع شماره 2
منبع شماره 3
آزمایش HPV در مردان یکی از مهم ترین روش [...]
آزمایش خون WBC به عنوان بخشی از آزمایش CBC، [...]
نوتروفیل ها در آزمایش خون، مهم ترین گلبول های [...]
آزمایش پاپ اسمیر مایع، یکی از دقیق ترین و [...]
غربالگری سه ماهه دوم بارداری یکی از مهم ترین [...]
غربالگری سه ماهه اول بارداری، یکی از مراحل حیاتی [...]
آزمایش خون تری گلیسیرید، یکی از روش های مهم [...]